Van het eerste signaal tot de actie die het beëindigt.
De agent bewaakt credential-diefstal, persistence, defence evasion, laterale beweging en pre-ransomware-gedrag in realtime. Wat een analist bereikt is niet die stroom. Het is één zaak die de enige vraag stelt die eerst telt: is dit echt?

- Tijd tot bevestiging
- 12m
- SLA-overschrijding
- 3u 17m
- Gecorreleerde signalen
- 3
Alerts zijn niet het moeilijke deel. Beslissen wel.
Een onderzoek staat bewust los van een risico, omdat het een andere vraag beantwoordt. Een risico vraagt wat er hersteld moet worden. Een onderzoek vraagt of het gedrag überhaupt echt is, voordat iemand er een ochtend aan besteedt.
Eén zaak per apparaat, niet één per detectie
Zolang een apparaat een open zaak heeft, komt elke nieuwe detectie op dat apparaat in die zaak terecht, hoe lang die ook al openstaat, onder Detections in this case. Elke detectie krijgt daar een eigen oordeel (kwaadaardig, toegestaan of vals-positief), en een detectie die over iets anders gaat, kan naar een eigen zaak. Kop en ernst volgen de zwaarste detectie die nog openstaat. Sluit een analist een zaak als vals-positief, onschuldig of toegestaan, dan blijft dezelfde detectie met hetzelfde bewijs veertien dagen stil. Nieuw bewijs, een hogere ernst of een kritiek signaal opent nog steeds een zaak. Een urgente zaak noemt wat hem opende, zoals "Massale bestandswijziging door Discord.exe", met het programma, zijn services en de mappen waarin het schreef.
Duren, geen tijdstempels
Zaakduur, tijd tot bevestiging, tijd tot containment en SLA-overschrijding worden als duur getoond. Dat is de vorm waarin een SLA is geschreven en waarover een MSP rapporteert. Tijd tot bevestiging meet het eerste menselijke contact, niet de detectie die de zaak opende.
De volgende responder ziet wat er is gedaan
Playbook-stappen dragen hun afrondingsstatus en een notitie over wat er werkelijk is uitgevoerd, in plaats van een alleen-lezen lijst. Afwijzingsredenen zijn voorgedefinieerd, omdat een vrij tekstveld alleen "fp", "test" en lege regels oplevert, wat waardeloos is als tuning-input. Een stap kan een responsactie dragen, zoals de host isoleren of de gebruiker afmelden: wie de stap afvinkt, voert die actie uit via dezelfde controles als het responspaneel, en dat is een L2-onderzoeker of hoger, nooit een L1. Alleen omkeerbare acties die geen verdere invoer vragen kunnen op een stap staan, en een mislukte actie laat de stap open. Een zaak zonder playbook krijgt de beste match zodra ze wordt bevestigd of geëscaleerd, en het spoor legt vast welke en waarom. Een playbook bewerken laat de vinkjes en notities die er al op staan intact.
Een keten leest als een keten, niet als veertien alerts.
Per apparaat worden eenenveertig aanvalsketens gecontroleerd binnen een venster van 30 minuten. Tweeëntwintig daarvan koppelen een realtime detectie aan een configuratiewijziging, zodat een gewist beveiligingslogboek gevolgd door een uitgeschakelde virusscanner één keten is, en geen twee losse zaken.
- Vier ketens openen als Mogelijk in plaats van Vermoed, zodat de twijfel op de zaak staat en niet in een opmerking.
- Bevindingen en wijzigingen vormen één reeks, gelabeld met de techniek die de agent werkelijk meldde.
- Het zaakvenster is vast, nooit meeschuivend. Traag en laag houdt het niet open.
- Routinewijzigingen vormen nooit een keten. Een updater, een uitrol op drie of meer apparaten of een bescherming die weer aangaat, wordt als Routine gemarkeerd met de reden erbij, en ketens en verhalen slaan hem over. Dezelfde wijziging op drie apparaten verspreid over de klanten van de MSP binnen een dag telt ook als uitrol, maar verdachte persistence en kritieke ketens nooit.

Drie gecorreleerde batches, één venster, één zaak.
Vier alerts zijn één aanval. De zaak moet dat ook zeggen.
Bij elke heartbeat groepeert Secuno per apparaat wat de agent meldde op wat de signalen delen (procesafstamming, bestandshashes, domeinen en adressen van dreigingen, bestanden in mappen waar gebruikers kunnen schrijven) over maximaal 24 uur, inclusief configuratiewijzigingen en gedragsafwijkingen, zodat een aanval van een hele middag één verhaal is in plaats van meerdere. Secuno legt het cluster naast achttien bekende aanvalspatronen. Het resultaat is één verhaal met een oordeel (geblokkeerd, actief of ingedamd), een betrouwbaarheid, een samenvatting in gewone taal, de MITRE-keten en een tijdlijn met één regel per stap. Bij een herkend patroon komt daar de zin bij die het meest telt: wat de technicus nu moet doen, niet alleen wat er gebeurde. De kaart toont het waarschijnlijke begin, de volgende stap om op te letten, wat later aansloot en waarom, en elk onderdeel van de betrouwbaarheid, en vanaf dezelfde plek blokkeert u een domein, meldt u iemand af bij Microsoft 365 of zoekt u de hash op andere apparaten. Een verhaal vraagt om een echte detectie: routinebeheer, zoals een aanmelding van een beheerder of een gekoppelde netwerkschijf, kan context toevoegen maar er geen beginnen.
Het onderzoek is het leidende dossier
Een verhaal met 70% betrouwbaarheid of een sterke score opent een onderzoek, en het verhaal staat daarin. De beslissingen van de analist in de zaak bepalen het oordeel over het verhaal, en een automatische sluiting telt nooit als vals-positief. Drie keer vals-positief op hetzelfde patroon dempt het voor die klant negentig dagen, en nooit voor een andere klant.
Eén aanval over apparaten heen, één zaak
Dezelfde bestandshash of hetzelfde C2-domein op een tweede apparaat maakt één verhaal, en laterale beweging sluit aan bij het verhaal op het apparaat waar ze vandaan kwam. Als laterale beweging, DCSync of roasting op een tweede apparaat dezelfde gebruiker noemt, smelten beide verhalen samen tot één incident over meerdere apparaten, altijd kritiek, met de tijdlijn per apparaat gelabeld. De volgende stap van de aanvaller is geen tweede ticket.
Een baseline die weet hoe normaal eruitziet
Elk apparaat leert zijn procesketens, de domeinen die het opvraagt en zijn uitgaande verbindingen uit gewone activiteit en uit zaken die als vals-positief of toegestaan zijn gesloten, niet alleen uit alerts, en legt nooit het adres, de URL of de gebruiker vast. Een afwijking binnen het venster van een verhaal wordt bewijs in dat verhaal. Vergelijkingen worden na veertien dagen actief, en een nieuw apparaat kan tot zijn eigen baseline klaar is een cohort van volwassen apparaten van dezelfde klant lenen: uit, alleen rapporteren of zaken openen, per klant.
Vandaag ontdekt. Sinds wanneer binnen?
Zodra een analist een verhaal als actief of ingedamd bevestigt, leest Secuno de laatste negentig dagen van dat apparaat opnieuw, met de kennis welke signaaltypen en tactieken de bevestigde aanval gebruikte. Gebeurtenissen die destijds onder de alertdrempel bleven, worden in dat licht opnieuw gescoord.
- Een waarschijnlijke datum van eerste toegang met een vermelde betrouwbaarheid van hoog, middel of laag, de verblijfsduur, en een terugblikkende tijdlijn van waarschijnlijke binnenkomst tot detectie
- Een omschrijving van de reikwijdte in gewone taal, op basis van wat het apparaat kon bereiken: sessies, shares, luisterende services en lokale beheerders
- De klokken van NIS2 artikel 23, de vroegtijdige waarschuwing binnen 24 uur en de melding binnen 72 uur, gerekend vanaf de waarschijnlijke eerste toegang en daarnaast vanaf de detectie
- Als niets in het venster opnieuw boven de drempel uitkomt, zegt de analyse dat, in plaats van een datum te gokken
Elke open zaak zegt welke kant hij op valt.
Bij elke sluiting wordt één uitkomst vastgelegd: kwaadaardig, echt maar toegestaan, vals-positief of dubbel. Elke nacht krijgt elke detectie op basis van die uitkomsten een trackrecord, per klant en over de hele fleet, beoordeeld op een voorzichtige ondergrens. Elke open zaak krijgt daarna een oordeel: waarschijnlijk kwaadaardig, waarschijnlijk onschuldig, of heeft u nodig.
Sommige dingen heten nooit onschuldig
Diefstal van inloggegevens, canaries, het wissen van logboeken, sabotage en indicatormatches krijgen nooit het oordeel waarschijnlijk onschuldig, wat het trackrecord ook zegt. Alleen beslissingen van medewerkers en partnerrollen tellen mee, en één apparaat dat steeds dezelfde onschuldige gebeurtenis herhaalt, kan het trackrecord van een klant niet in zijn eentje dragen. Een ondertekend bestand wordt herkend aan zijn padpatroon en ondertekenaar in plaats van zijn hash, zodat een afgewezen auto-updater niet bij elke nieuwe versie terugkomt. Niet-ondertekende bestanden houden hun hash.
Automatisch sluiten staat uit tot het verdiend is
Waarschijnlijk onschuldige zaken automatisch sluiten is een schakelaar per klant, standaard uit. Het geldt alleen als elke detectie op de zaak in het slechtste geval minstens 95% onschuldig is, over 50 of meer beoordeelde zaken. Elk nieuw signaal stuurt een zaak terug naar triage.
Responstijden, gemeten vanaf de activiteit
Een kaart Responstijden toont de mediaan en het 90e percentiel van de tijd tot detectie, tot een eerste oordeel en tot containment, met Microsoft 365- en endpointzaken apart. Gedetecteerd betekent wanneer de activiteit plaatsvond, niet wanneer Secuno ervan hoorde. Onder vijf zaken wordt een cijfer achtergehouden in plaats van getoond.
Containment zonder de zaak te verlaten.
Containment leefde vroeger alleen op de apparaatpagina, achter een ruwe opdrachtkeuzelijst. Een analist die bestanden zag versleutelen moest het onderzoek verlaten om het te stoppen. De zaak biedt nu tien acties, zeven op het apparaat en drie op het Microsoft 365-account, en elke actie wordt in het activiteitenspoor vastgelegd.
- Isoleer of herstel de host, beëindig een proces of de hele procesboom, plaats een bestand in quarantaine, stop of schakel een service uit, uitsluitend op het apparaat van dit onderzoek
- Trek sessies in, schakel het account van de zaak uit of weer in, op Microsoft 365-tenants die daarvoor kozen. Een zaak die alerts over meer dan één account bundelt, weigert dat en zegt waarom
- Laterale quarantaine als lichtere stap dan isolatie, op Windows- en Linux-agents, vanuit het apparaat, de zaak of het aanvalsverhaal: intern verkeer in beide richtingen geblokkeerd, internet behouden, en een limiet van twaalf uur die keep-alives verlengen
- Geleerde werkpleksegmentatie, per klant in te schakelen: vier weken leren wie er verbinding maakt met elke werkplek, een voorstel dat u beoordeelt, en daarna inkomende handhaving ring voor ring die zichzelf pauzeert bij een slecht oordeel, met één klik terug te draaien is en een lokale noodschakelaar heeft
- Elke actie wordt vastgelegd in het activiteitenspoor van de zaak, naast notities, statuswijzigingen, toewijzingen en escalaties
- Bevestigde onderzoeken escaleren naar een formeel incident of een risico, met getroffen apparaten, responders, gekoppelde risico's en tickets. Uit zichzelf opent het platform alleen een incident bij activiteit over meerdere apparaten; de detecties van één apparaat blijven één zaak. Een incident doorloopt open, ingedamd, uitgeroeid, hersteld, gesloten, met een post-incidentrapport. Het heeft een eigenaar, en een eigen playbook-checklist die de stappen van de zaak met hun vinkjes overneemt. Een verwijderd incident is dertig dagen lang terug te zetten

Wat de agent doet, en wat hij weigert.
De backend valideert elke opdracht in de wachtrij tegen een toegestane lijst, in plaats van elke tekenreeks aan te nemen en de agent te laten weigeren. Er zijn achttien opdrachttypen die in de wachtrij kunnen, waaronder het verwijderen van één exacte softwarenaam en versie (op Linux eerst gesimuleerd, en nooit een essentieel pakket, een kernel, de SSH-server of de agent) en het toepassen of terugdraaien van een mitigatie van de leverancier. Daarvan kan een zaak deze zeven versturen. De weigeringen zijn het interessante deel: elke weigering bestaat omdat het alternatief een supportgesprek om drie uur 's nachts is.
Isolatie draagt een lokale geldigheidsduur die door elke geslaagde heartbeat wordt verlengd. Een apparaat dat u nog kunt bereiken blijft geïsoleerd zolang u wilt. Een apparaat dat u niet kunt bereiken keert terug op het netwerk in plaats van afgesloten te blijven zonder weg terug. Elke heartbeat controleert opnieuw of elk verwacht filter nog in het actieve kernelbeleid staat, en meldt een herstel als sabotagesignaal.
Nieuwe detecties zonder nieuwe agent.
Sigma- en YARA-regels bereiken apparaten als pakketten die met een eigen sleutel zijn ondertekend, zodat een nieuwe detectie niet op een agentrelease hoeft te wachten. Elke regel draait per klant live, in schaduwmodus of staat uit. Een match is een detectie als elke andere: hij komt in de zaak van het apparaat terecht, en Why this fired noemt de regel, de auteur en de bronnen.
- Sigma draait over elk logboekkanaal dat de agent leest, plus Sysmon waar dat is geïnstalleerd, en een Sysmon die verdwijnt opent een sabotagezaak. Op Linux draait het over elke programmastart
- YARA gebruikt een ingebouwde engine die op elke regel overeenkwam met de referentie-YARA, over 21.817 testbestanden en 2.696 Linux-binaries. Het scant bestandsdrops, binnen een budget, en procesgeheugen
- Publieke pakketten beginnen voorzichtig: het stabiele Sigma-pakket (32 regels) staat aan, het testpakket (2.218 regels) en het publieke YARA-pakket (2.919 regels) staan standaard uit
- Een dagelijkse taak promoveert een stille schaduwregel na 14 dagen en degradeert een luidruchtige live regel. De keuze van een mens gaat altijd voor
- Community- en klantregels melden hooguit hoog. Eigen Sigma-regels van een klant worden bij opslaan gevalideerd en starten nooit een automatische actie, en een YARA-match op een bestand beëindigt nooit een proces
- Een bibliotheek met responsregels, per klant aan te zetten, dekt aanvallen die de ingebouwde regels missen: PowerShell die back-ups vernietigt, inloggegevens dumpt of AMSI uitschakelt, en één live, stabiele Sigma-regel voor processtarts omgezet in een regel die het proces beëindigt. Elk sjabloon installeert alleen rapporterend en kan pas scherp worden gezet na veertien dagen observatie, met elke melding beoordeeld en geen enkele vals-positief
Gereedschap voor de SOC die u verkoopt.
Voor een MSSP die monitoring als dienst verkoopt, maakt Managed SOC van het contract iets wat het platform meet. Een platformbeheerder schakelt het per klant in, en het werkt op dezelfde zaken, oordelen en responsacties als hierboven. Twee analistenrollen, per klant toegewezen, verdelen het werk binnen uw eigen team: een L1-triageanalist werkt zaken af en maakt tickets maar grijpt nooit in op een endpoint, en een L2-onderzoeker kan daarnaast responsacties uitvoeren, isoleren en incidenten openen. Een escalatie door een L1 is een verzoek: de zaak houdt haar status, de L2-analisten van de klant krijgen bericht, en er opent niets tot een L2 of hoger het aftekent. De L2 kan het afwijzen en de L1 kan het intrekken.
Het contract, per klant
De dekking is kantooruren in de eigen tijdzone van de klant, of 24/7. Het contract bepaalt welke ernstniveaus oproepen, welke daarvan ook buiten kantooruren oproepen, en per ernstniveau de doelen voor bevestigen, indammen en oplossen. Buiten een 24/7-contract telt de klok alleen gedekte uren, tenzij het ernstniveau ook buiten kantooruren oproept.
Rooster en pager
Diensten zijn primair of secundair. De pager roept de primaire direct op, de secundaire na de helft van de bevestigingstermijn, en bij het verstrijken ervan beiden plus de contactpersonen van de klant: in de app, per e-mail, of via PagerDuty, Twilio, Slack, Teams of een webhook. Gaten in het rooster en mensen zonder telefoonnummer worden getoond.
Cijfers tegen het doel
Tijden voor detecteren, bevestigen, indammen en oplossen staan tegenover het doel, voor de hele portefeuille en per klant, met elke overschrijding op een rij. Een bevestigde zaak blijft in de SLA-controle en de prioriteitswachtrij staan, met een kortere deadline. Bevestigd betekent de eerste menselijke handeling op de zaak. SOC-first-routering kan nieuwe alerts tegenhouden voor de eigen integraties van de klant, en legt elke tegengehouden melding met reden vast.
Elke klant kan daarnaast een eigen escalatiebeleid instellen: tot vier stappen voor een onaangeroerde kritieke zaak of een actief aanvalsverhaal, naar mensen of naar Slack of Teams. Wie de zaak oppakt, stopt de resterende stappen.
Wat u als eerste wilt weten.
Wat is het verschil tussen een onderzoek en een risico?
Een risico vraagt wat er hersteld moet worden en draagt een eigenaar, een deadline en herstelstappen. Een onderzoek vraagt of een gedragssignaal überhaupt echt is. Het loopt van nieuw naar triage en dan naar bevestigd of afgewezen, en een bevestigde zaak escaleert naar een formeel incident of een risico zodra herstel daadwerkelijk nodig is.
Wat gebeurt er als hetzelfde signaal opnieuw afgaat na sluiting?
Dat hangt af van hoe de zaak werd gesloten. Sloot een analist haar als vals-positief, onschuldig of toegestaan, dan wordt dezelfde detectie met hetzelfde bewijs veertien dagen lang op de gesloten zaak geteld in plaats van een nieuwe te openen, zodat een bekende onschuldige gebeurtenis niet elke ochtend terugkomt. Nieuw bewijs, een hogere ernst of een kritiek signaal opent nog steeds een zaak, en sluitingen door automatische triage of een bronsysteem worden niet vastgehouden. Voor iets waarvan u weet dat het terugkomt, kan het afwijsvenster het ook vasthouden voor dit apparaat of voor alle apparaten van de klant, tot negentig dagen en met een verplichte reden. Zo'n hold dekt alleen die detectiefamilie en de exacte elementen van de afgewezen zaak, en nooit beschermd bewijs: een canary, toegang tot LSASS of DCSync, het verwijderen van schaduwkopieën, een bekende kwaadaardige hash, een indicatormatch, een niet-ondertekend bestand of een nieuwe ondertekenaar. Holds staan in een lijst, zijn in te trekken en worden geaudit. In andere gevallen opent er een nieuwe zaak in plaats van dat het gesloten dossier stilletjes herleeft, zodat de tijdlijn nooit verkeerd meldt wanneer de activiteit begon.
Kan een trage aanvaller het correlatievenster openhouden?
Nee. Het venster heeft een vaste lengte en schuift bewust niet mee. Een meeschuivend venster kan onbeperkt open worden gehouden door een traag, laag signaal, en dat is precies het geval waarin een juiste starttijd het zwaarst weegt.
Als we een apparaat isoleren, kunnen we het dan kwijtraken?
De isolatiefilters worden in één transactie geplaatst die altijd de uitzondering voor de agent zelf bevat, zodat de host nooit wordt geblokkeerd zonder dat de agent kan terugpraten, en de opdracht wordt volledig geweigerd als de agent zijn eigen pad niet kan bepalen. Isolatie draagt daarna een lokale geldigheidsduur die elke geslaagde heartbeat verlengt, zodat een onbereikbaar apparaat terugkeert op het netwerk in plaats van afgesloten te blijven.
Kan een verhulde opdrachtregel langs de agent glippen?
Opdrachtregels worden gelezen zoals de shell ze leest. Carets, aanhalingstekens en trucs met variabelen worden teruggedraaid en gecodeerde PowerShell wordt gedecodeerd voordat er iets wordt geclassificeerd, en elke regel draait over de ruwe, genormaliseerde en gedecodeerde vorm. Dezelfde classificatie draait of de agent een proces nu via zijn kerneltrace of via het Security-logboek ziet, zodat zwakkere telemetrie geen zwakkere detectie betekent. Een proces dat over zijn ouder liegt, wordt gemeld als parent PID spoofing met de echte maker erbij, en het stoppen van de tracesessie van de agent is zelf een detectie.
Hoeveel van de wachtrij is ruis?
Een review in september van elke open zaak herleidde het grootste deel van de ruis tot fouten in detecties, niet tot inschattingen: het eigen databaseonderhoud van Windows dat als diefstal van inloggegevens werd gelezen, builds en installers die als ransomware werden gelezen, JavaScript-engines die als implantaat werden gelezen. Zes van zulke bronnen zijn bij de detectie zelf gedicht, en een zaak met één echte bevinding tussen de ruis blijft open. Routinewijzigingen openen nu niets meer: updaters, MDM-inschrijving, OneDrive, ondertekende installers, Edge-updates, hetzelfde ondertekende bestand op tien of meer apparaten van een klant en routinematig NTLM, terwijl een bestandsburst die op hetzelfde apparaat terugkeert een stap lager wordt ingeschaald. En een apparaat met een open zaak krijgt één zaak, niet één per detectie.
Ziet het een aanvaller die zich tussen machines verplaatst?
Ja, op Windows. Een programma of script dat in een beheershare zoals ADMIN$ of C$ wordt geschreven, opent een zaak op HIGH. Uitvoering op afstand via een service in PsExec-stijl, een netwerkaanmelding, een bestand in de share en een service die daaruit wordt geïnstalleerd binnen twee minuten, opent één bevestigde zaak op HIGH met het adres, het account, het bestand en de service. Een persoonlijk account dat zich op een werkplek aanmeldt vanaf een adres dat het daar nooit gebruikte, is na veertien dagen leren MEDIUM, en HIGH als het account lokale beheerder is of de bron een andere werkplek van de klant. Hiervoor moet auditing van Windows-bestandsshares aanstaan, wat vaak niet de standaard is, en de heartbeat meldt of dat zo is.
Wat krijgt een auditor achteraf?
Het activiteitenspoor van de zaak legt elke statuswijziging, toewijzing, escalatie, analistennotitie en verstuurde responsactie vast. Incidenten voegen een eigenaar toe, getroffen apparaten en gebruikers, responder-toewijzing, gekoppelde risico's en tickets, en een post-incidentrapport met pdf-export, en elke aanmaak, bewerking, statuswijziging, eigenaarswissel, verwijdering en terugzetting staat in het auditlog. Onderzoeken meten over negentig dagen de detectievertraging en de tijd tot het eerste oordeel. Zaakrapporten printen zonder dat kaarten midden in het bewijs over een paginagrens breken.
Breng ons een luidruchtig endpoint.
De snelste manier om een detectieverhaal te beoordelen is het iets echts zien triëren. Wij lopen een live zaak van begin tot eind door, van de signalen die haar openden tot de actie die haar sloot.